Znajdujesz się w: 
O nas » Ogrody Jordanowskie

     Nazwa ogrodów Jordanowskich wiąże się z prekursorem wychowania fizycznego w Polsce, lekarzem, pedagogiem i wybitnym działaczem społecznym Henrykiem Jordanem. Był on profesorem medycyny Akademii Krakowskiej, gdzie zainicjował pierwsze na ziemiach polskich szkolenia dla nauczycieli wychowania fizycznego na poziomie wyższym.
Doktor słynął z niepospolitości cech charakteru, wyróżniał się odwagą moralną i pracowitością. Dzięki swoim osiągnięciom i osobowości zdobył wielki autorytet i nie mniej ważną pozycję naukową.

     Żyć i działać Jordanowi przyszło w trudnym dla Polski okresie. kraj był w niewoli, Kraków znajdował się pod zaborem austriackim, a jak wiadomo, w porównaniu z zaborem rosyjskim i niemieckim, sytuacja oświatowa w Galicji była w miarę najlepsza.

     Doktor Henryk Jordan świadomy dużych zaniedbań higienicznych i zdrowotnych wśród dzieci i młodzieży Krakowa i okolic postanowił zainicjować ideę stworzenia miejsca, gdzie młode pokolenie mogłoby swobodnie rozwijać się fizycznie i psychicznie. Spostrzegł także potrzebę zorganizowania dzieciom czasu po szkole. Czas wolny, dzieci i młodzież w koncepcji Jordana miałyby spędzać przede wszystkim twórczo i pożytecznie, ale także z przyjemnością w formie zabawy.

     26 marca 1888 roku H. Jordan wystąpił do Rady Miejskiej w Krakowie z prośbą o przyznanie mu miejsca na Błoniach krakowskich, w celu zorganizowania własnymi siłami i kosztem ogrodu dla dzieci i młodzieży. Uchwałą Rady Miejskiej w 1889 roku przyznano doktorowi 8 hektarów ziemi, o które się ubiegał.

     Wiosną 1889 roku odbyło się uroczyste otwarcie ośrodka gier i zabaw pod nazwą Miejskiego parku dr. Henryka Jordana.
     Teren parku Jordan zagospodarował bardzo umiejętnie, dbając o naturalne wyposażenie jak i o rozbudowę niezbędnych urządzeń. Zasadzono ponad sto tysięcy drzew i krzewów, ozdobiono kwietnikami i trawnikami teren zielony.
     Urządzono dwanaście boisk sportowych, kort tenisowy, strzelnicę, natryski, pijalnię mleka, magazyny na sprzęt sportowy i szatnię dla dzieci. Oprócz tego budynek mieścił też pomieszczenia do ćwiczeń i zabaw. Mając na uwadze wychowanie patriotyczne każdego dziecka, na centralnym placu Jordan ustawił popiersia wybitnych Polaków, aby w ten sposób zbliżyć młode pokolenie do historii swojego narodu.

     Inicjatywie H. Jordana zawdzięczamy fakt, iż przed wojną mieliśmy na ziemiach polskich spójny i nowatorski system wychowania pozaszkolnego. W samej Warszawie w 1904 roku było 14 ogrodów Jordanowskich.

     Po śmierci doktora Jordana (1907) ogród powoli odchodził w zapomnienie, zaczęło brakować funduszy i zaangażowania. Dopiero w okresie międzywojennym (1919- 1939) ogrody wracały do dawnej świetności. I tak w roku 1927 powołano do życia I Ogród Jordanowski w Warszawie przy ulicy Bagateli. Następnie powstało Towarzystwo Przyjaciół I Ogrodu Jordanowskiego przekształcone w 1932 roku na Warszawskie Towarzystwo Ogrodów Jordanowskich. Po II Wojnie Światowej w Polsce Ludowej idea ogrodów rozwijała się, powstawały coraz to nowe instytucje, których organizacja i cele ewoluowały, wtórując coraz to nowszym potrzebom młodego pokolenia. W okresie Polski Ludowej ogrody rozszerzyły swoją działalność o zadania miary dydaktycznej. Po roku 1989, kiedy doszło do zmiany ustroju gospodarczego, zaskakująco szybko ilość placówek pozaszkolnych, w tym ogrodów jordanowskich drastycznie spadła.

     Obecnie w Warszawie są tylko cztery Ogrody Jordanowskie.  (II OJ czyli MY; III OJ ul. Wawelska 3; V OJ ul.Ludwiki 2/4; VIII OJ ul.Suwalska13)  

   Losy Ogrodów Jordanowskich, tak jak losy sławnych ludzi przebiegały burzliwie, były lata sławy, ale i lata upadku. Jednak najważniejszy wydaje się być fakt, że idea Jordana ,,otworzyła" dzieciom drogę do w pełni należącego się im wypoczynku, relaksu i zabawy. Współczesne ogrody jordanowskie służą innym dzieciom, w inny sposób, odbiegają od pierwowzoru, jednak mimo wszystko ze swoistą sobie tradycją kontynuują główne myśli i idee swojego twórcy.


                                                                  (Katarzyna Radomska)